Kitap okurken bi alışkanlığım vardır; kurşun kalemsiz asla kitap okumam. Söylenişi itibari ile insanın içine işleyen sözler, cümleler olur okuduklarımızda bazen, bunların altını çizerim. Ha birde ajandam vardır, kitabı bitirince çizdiklerimi not ederim.Zaman zaman sizlerle bunları paylaşmak istiyorum.
Cezmi Ersöz severek okuduğum bir yazar. Bir kitabında şöyle bir söz geçiyor; Öyle bir yaşa geldimki neye dokunsam, sonsuz birikmiş gözyaşı, neye dokunsam sonsuz birikmiş yaşama özlemi..Öyle bir yaşa geldimki neye dokunsam hep geç kalınmış, hep eksik yaşanmış..VE BAŞKA TEKRARI YOK...
Ne kadar doğru..Hayatımızın bir tekrarı yok, bu yazdığım cümleleri bi çoğumuz, bi çok kez iliklerimze kadar hissetmişizdir fakat dilimizle seslendirememişizdir. Açıkcası ben, bi çok kez kendi kendime söz verdim, kendim olmak, kendim için yaşamak, istediğimi yaşamak konularında.. Peki başardım mı? Maalesef hayır..
Hayat kısa.. Bu hayatı doya doya kendimiz için yaşayabilmek ne hoş olurdu. Keşke.. Bu kelime hep kötü gelmiştir kulağıma. Keşke dememek için , gelin içimizden geldiği gibi, kendimiz gibi yaşayalım.
Keşkesiz günler dileğiyle..   

”kendimce”

_{^{Bu yazı 252 kez okunmuş..}}